تمرکز قدرت باعث بروز چاپلوسی می‌شود

یکی از عناصر فرهنگی در کشور ما چاپلوسی و تملق است

یکی از عناصر فرهنگی در کشور ما چاپلوسی و تملق است؛

عنصر نامطلوبی که به نظر می‌رسد امروز بیش از گذشته مورد پذیرش قرار گرفته

و در نمودهایی بیرونی به چشم می‌خورد.

در واقع به نظر می‌رسد این رفتار در گذشته بیشتر مذموم بود و به رغم تمایل درونی بسیاری از افراد برای دریافت اغراق آمیز تمجید و تملق،

این رفتار بیشتر در خفا صورت می‌گرفت؛ در حالی که امروز بیشتر به صورتی آشکار شاهد این جنس از رفتارها هستیم.

چاپلوسی را می‌توان محصول ساختارهای ناکارآمد و متمرکز دانست.

به میزانی که در یک جامعه، امکانات، منابع و فرصت‌ها متمرکز و نزد دولت باشند،

به همان میزان می‌توان انتظار داشت چاپلوسی در فرهنگ، عمومی گردد.

تمرکز در ذات خود، بی عدالتی می‌آورد؛

چه این تمرکز نزد دولت باشد چه تمرکزِ ثروت نزد یک درصدِ جامعه. از این رو برای اندازه گیری پیچیدگی و غلظتِ چاپلوسی،

فهمِ ساختارِ اقتصادی یک جامعه، امری ضروری است.

متاسفانه کشورما و عموم کشورهای خاورمیانه دارای اقتصاد دولتی هستند.

به این معنا که فرصت‌های ثروتمند شدن، سرمایه‌گذاری، دسترسی به امکانات و تضمین معاش در زندگی

با نوعی ارتباط با دستگاه‌های دولتی آمیخته است و به همین دلیل

می‌توان تمرکز قدرت در ایران را مهمترین عامل برای افزیش درصد چاپلوسی در ساختار اداری کشور معرفی کرد.

محسن علیکرمی

محسن علیکرمی، کارشناس رسانه
Mohsen AliKarami, Media expert

پایان پیام/

 

آسیب شناسی تملق و چاپلوسی در جامعه اسلامی از منظر امام علی (ع)

در مقاله‌ای از دل‌آرام محمدی و امید ابراهیمی آمده‌ است:

موضوع تملق و چاپلوسی و عواقب فردی و اجتماعی آن،

به عنوان یک رذیله اخلاقی مورد ابتلای بسیاری از جوامع انسانی بوده و به هر میزان این صفت رذیله درمیان آحاد جامعه بیشتر باشد،

به همان میزان سرنوشت اجتماعی آن مردم به سوی قهقرا و سیر انحطاطی پیش می رود.

با توجه به اینکه در جامعه ایران نیز تملق گویی نوعی آفت و آسیب اجتماعی محسوب می شود که ریشه دیرینه ای دارد

و به سلامت اجتماعی جامعه صدمه می زند. لذا نویسنده دراین نوشتار به شکل توصیفی- تحلیلی کوشیده است

شاخص های رفتاری تملق گویان و تملق دوستان و آثار سوء اعمال آنان را در جامعه از منظر امام علی (ع) مورد بررسی و مداقه قرار دهد.

یافته های تحقیق نشان می دهد. امام علی (ع) سرمنشأ این رذیلت را حماقت و حقارت فرد،

وجود زمامداران ستایش دوست و فرهنگ چاپلوس پرور دانسته که مبدأش شرک و جهل بوده،

غایتش نفس است و ثمره آن خفت و خواری می باشد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

یادداشت های بعد فرم نظر